Δεν την αφήνει με τίποτα

Δεν την αφήνει με τίποτα

ΑΣΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ

 

Ίσως είναι αναγκαίο να δηλωθεί από την αρχή, ότι ο ηλικιακός περιορισμός που θεσπίζει η πολιτεία για τις αθλητικές ομοσπονδίες, είναι παντελώς ακατανόητος, φωτογραφικός, και αντισυνταγματικός, από την στιγμή που δεν ισχύει για κανένα κυβερνητικό αξίωμα, αλλά δείχνει και έλλειψη κατανόησης του πραγματικού προβλήματος.

 

Το πρόβλημα δεν είναι γιατί βγαίνει για 36 χρόνια ο κος Βασιλακόπουλος, αλλά πως είναι δυνατόν να βγαίνει για 36 χρόνια ο κος Βασιλακόπουλος, ενώ η συνολική εικόνα του μπάσκετ είναι σε απερίγραπτα χάλια.

 

Αναμφισβήτητα υπάρχουν σοβαρές ευθύνες στα σωματεία που συγκροτούν την ΓΣ της ομοσπονδίας.

 

Η πλειοψηφία δεν έχει καμία οργανική σύνδεση με την διοίκηση της ομοσπονδίας, και κατά συνέπεια δεν την ελέγχει επί της ουσίας, καθώς αγωνίζεται σε τοπικό πρωτάθλημα και εξαρτάται από την αντίστοιχη τοπική ένωση. Ποια είναι λοιπόν η ενέργεια της ΕΟΚ που λειτούργησε υπέρ τους ή δείχνει την μέριμνα της γι αυτά και την επικροτούν ώστε να επιθυμούν την συνέχιση της για 36 χρόνια. Απολύτως καμία. Ψηφίζουν τον επιτυχημένο και μοναδικό υποψήφιο.

 

Φυσικά αν κρίναμε την ΕΟΚ στον πραγματικό της ρόλο, που είναι η κυβέρνηση του χώρου, και όχι η εθνική ομάδα ως συνοικιακό σωματείο, δύσκολα θα βρίσκαμε λόγια υποστηρικτικά, παρά μόνο ίσως ότι αποτελεί πρωτοπόρο πρόγραμμα υποστήριξης ατόμων τρίτης ηλικίας από κάθε άποψη.

 

Οι τεχνικοί της εξουσίας γνωρίζουν, ότι δεν χρειάζεται να είσαι επιτυχημένος, αλλά να δείχνεις. Οι προϋποθέσεις είναι:

 

  • Πρώτον ορίζεις τι είναι επιτυχία.
  • Δεύτερον δημιουργείς επικοινωνιακή ομάδα και χορηγούς επικοινωνίας που θα κτίσουν τον μύθο του επιτυχημένου, σύμφωνα με τον ορισμό της επιτυχίας πιο πάνω, ώστε να αποκτήσεις ασυλία.
  • Τρίτον χρησιμοποιείς αυτήν την ομάδα για αποτροπή οποιουδήποτε να εκδηλώσει ενδιαφέρον για συμμετοχή στα κοινά της ομοσπονδίας.

Σε όλα αυτά τα χρόνια οι μόνες θεσμικές κριτικές φωνές ήταν του Λάζαρου Παπαδόπουλου και του Βασίλη Ντάκουρη κατά τα λοιπά νερό στον μύλο του επιτυχημένου.

 

Ορισμός Επιτυχίας  

 

Ο προπονητής Χ. Χρηστάκης, ιατρός το επάγγελμα, σε αγώνα στα Τρίκαλα, παίκτης του κτύπησε και πήγε ο γιατρός της ομάδας. Όταν τον ρώτησα πως και δεν πήγε ο ίδιος μου απάντησε «δεν θέλω οι παίκτες μου να με βλέπουν σαν γιατρό αλλά σαν προπονητή». Σοφή κουβέντα γιατί φανέρωνε ότι τα κριτήρια δεν τα ορίζουμε κατά πως μας βολεύει αλλά όπως ισχύουν πραγματικά. Σαν προπονητής θα κρινόταν και όχι σαν προπονητής γιατρός.

 

Η τακτική που επέλεξε η ΕΟΚ, απέρριψε επί της ουσίας τον ρόλο της ως κυβέρνηση του χώρου, και περιορίστηκε στην εθνική ομάδα ως ελάχιστο κριτήριο επιτυχίας, μη αναλαμβάνοντας την ευθύνη για το μπάχαλο και την χρεωκοπία που επικρατεί στο μπάσκετ όχι  μόνο στη Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, με την καθοριστική συμμετοχή και συνενοχής της. Ουσιαστικά το μπάσκετ σαν σύνολο είναι ακυβέρνητο για χρόνια.

 

Όλα τα χρόνια έγιναν κοσμογονικές αλλαγές, που ιδιωτικοποίησαν τον αθλητισμό, μέσω νόμων, όπου εκ του αποτελέσματος, κατέστρεψαν τον χώρο, και το μόνο που διαπραγματεύτηκαν ήταν τους όρους της δική τους παρουσίας  Αυτά που έγιναν θα δικαιολογούσαν μέχρι απεργία πείνας και όχι ανούσιες ανακοινώσεις που θα κατέληγαν στο συμβιβασμό του «α καλά μωρέ».

 

Μήπως όμως την αδικούμε και είχε ικανότητα σύνθεσης και συνεργασίας με όλους τους φορείς του μπάσκετ. Τέτοια ερώτηση την κάνεις μόνο αν δοκιμάζεις ότι ο άλλος μπορεί να γελάσει. Μόνο υποταγή σου επιτρέπει την παρουσία σου. Ο σύνδεσμος προπονητών, που αυτή την στιγμή είναι ελίτ, δεν πρωταγωνιστεί στα θέμα της εθνικής ομάδας αλλά και του μπάσκετ συνολικά, και αγνοείται επιδεικτικά. Αν την κατεύθυνση που θα πάρει το μπάσκετ πιστεύει κάποιος ότι θα την υποδείξει καλύτερα πχ ο Τσαγκρώνης, ε τότε ενδεχομένως πιστεύει στο νερό του Καματερού και την αγία Αθανασία του Αιγάλεω

 

ΜΥΘΟΣ 1.

 

«Διέδωσε και έκανε γνωστό το μπάσκετ»

 

Αν και η γενικότερη εντύπωση είναι ότι το μπάσκετ το διέδωσαν, ο Άρης, ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φασούλας, ο Χριστοδούλου, ο Διαμαντίδης, ο Παπαλουκάς, ο Παπαδόπουλος, ο Σπανούλης ο Πρίντεζης και άλλοι σπουδαίοι παίκτες, την δόξα κλέβει ο κος Βασιλακόπουλος που δεν τον είδαμε να σουτάρει ούτε ελεύθερη βολή.

 

Γιατί όμως; Μα γιατί προστατεύει την ομάδα, επηρεάζοντας την διαιτησία, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό. Αν ξεπεράσουμε την υποτίμηση της προσπάθειας των παικτών, δεν νομίζεται ότι υπάρχει χάσμα λογικής. Στις πολλές αποτυχίες δεν μπορεί φυσικά ισχυριστεί ότι είχε την μέση του, οπότε εκεί φταίνε άλλοι (προπονητές, συνθήκες, πόλεμος από αόρατους εχθρούς)

 

Το σύνδρομο Θωμάς Μητρόπουλος, είναι από τα πλέον μπανάλ διαδεδομένα είδωλα αθλητικών Δον Ζουάν σε κάθε σωματείο. Αυτού του είδους την επιτυχία θα ήταν ευτύχημα η νέα διοίκηση να μην κυνηγήσει, αλλά να απαιτήσει και να εδραιώσει ίση μεταχείριση κατά το δυνατόν, επιδιώκοντας τον σεβασμό και όχι τρόμο που σκοπό έχει την υποταγή.

 

ΜΥΘΟΣ 2.

 

«Έφερε μεγάλες διοργανώσεις στην Ελλάδα»

 

Όσο και να ψάξει κανείς δεν θα βρει χώρα με διαδεδομένο το σπορ που να μην πήρε μεγάλη διοργάνωση. Ειδικότερα η Ελλάδα που υπήρξε στήριγμα της ΦΙΜΠΑ, αναλαμβάνοντας σχεδόν όλες τις διοργανώσεις που δεν αναλάμβανε καμία ομοσπονδία λόγο κόστους, γνωρίζοντας ότι το όποιο έλλειμμα θα το καλύψει το κράτος.

 

ΜΥΘΟΣ 3.

 

«Ο μεγαλύτερος Έλληνα παράγοντας διεθνούς φήμης»

 

Την φήμη αυτή την συνέδεσαν με την προεδρία στην ΦΙΜΠΑ,  ως αναγνώριση της συμβολής του στην πρόοδο του Ελληνικού μπάσκετ. Τίποτα ψευδέστερο αν αναλογιστούμε ότι ο επόμενος πρόεδρος ήταν Ισλανδός.  Είναι φυσικά και αυτός ο Ζαγκλής που του χαλάει το αφήγημα, γι αυτό και τον υποσκάπτει συνεχώς.

 

Καλό θα ήταν λοιπόν, όλοι που θα ενδιαφερθούν για την διοίκηση του μπάσκετ, να αποφύγουν, γλοιώδεις αναφορές, εν είδη προσευχής, στον ρόλο του κου Βασιλακόπουλου, αφενός γιατί δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια   και αφετέρου γιατί μαρτυρά φόβο και αναζήτηση νομιμοποίησης.

 

Για την προσδοκώμενη νέα εποχή του μπάσκετ, απαιτείται ριζική στροφή στο σκεπτικό και την φιλοσοφία της ομοσπονδίας, αν θέλουμε να το διατυπώσουμε διακριτικά, ή σκεπτικό και φιλοσοφία επιτέλους αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, με τίμημα να φαινόμαστε σαρκαστικοί.

 

Μίλτος Λαζαρίδης

Πρώην παίκτης του Πανιωνίου και πρώην Γ.Γ. της ΕΟΚ

Μοιραστείτε το !