Άρθρο μου στην Εφημερίδα των Συντακτών.  Κάτι δεν πήγε καλά, πρέπει να ξαναρχίσουμε

Άρθρο μου στην Εφημερίδα των Συντακτών. Κάτι δεν πήγε καλά, πρέπει να ξαναρχίσουμε

Για όσους αγωνιστήκαμε χρόνια ολόκληρα για μια καλύτερη χώρα, η θλίψη και η απογοήτευση δεν είναι λύση. Πάνω από ένα εκατομμύριο πολίτες τα τελευταία χρόνια απομακρύνθηκαν από τις κάλπες, ωστόσο χιλιάδες νέοι εθελοντές σε στιγμές καταστροφής δείχνουν πως δεν αποσύρθηκαν και από την πολιτική, που όμως απαιτεί νέους δρόμους.

Ενώ η χώρα καίγεται, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το περιβάλλον, και το «επιτελικό» κράτος έφτασε στην κατάρρευσή του, αποκαλύπτεται η μεγάλη σύγχυση στην οποία βρίσκεται το πολιτικό σύστημα.

Οσο η κυβέρνηση αποδεικνύεται ανεπαρκής και οδηγεί την πλειονότητα της κοινωνίας στη φτωχοποίηση –αντίθετα με την ευημερία που εξασφαλίζει στους λίγους–, άλλο τόσο ανεπαρκής προκύπτει η αντιπολίτευση.

Τα αντιπολιτευόμενα κόμματα έχουν αφλογιστία απέναντι σε μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να πείσει ούτε τους οπαδούς της για τις προτεραιότητές της και μετράει τις αποτυχίες της με… υπερηφάνεια και παραπληροφόρηση.

Ειδικά τα κόμματα της δημοκρατικής παράταξης, αντί να συσπειρώνονται και να εμφανίζονται με πρωτοβουλίες και προτάσεις ως εναλλακτική λύση, βρίσκονται σε στασιμότητα.

Μένουν θεατές απέναντι στην κυβερνητική αλαζονεία, τον αυταρχισμό, την αφαίρεση δικαιωμάτων, την αποδυνάμωση του κράτους πρόνοιας, την αδιαφορία για το ΕΣΥ και την υποβάθμιση της καθημερινής ζωής των οικογενειών.

Η κοινωνία αποσυντίθεται· ιδίως η μεσαία τάξη, στην οποία στήριξε την προεκλογική δημαγωγία της η Ν.Δ., δοκιμάζεται, καθώς η κυβέρνηση τη συρρικνώνει συνειδητά υπέρ των μεγάλων της αγοράς…

Η αποτυχία της κυβέρνησης να πείσει τον κόσμο να εμβολιαστεί –με αποτέλεσμα να βλέπουμε ακόμη και γιατρούς να αλληλοκατηγορούνται– συμβαδίζει με την απουσία πολιτικής προστασίας απέναντι στην κλιματική κρίση.

Με την κυβέρνηση κατώτερη των περιστάσεων, αν όχι και διατεθειμένη να διευκολύνει τα συμφέροντα που βλάπτουν το περιβάλλον, και την αντιπολίτευση ανίκανη να καταθέσει προτάσεις που θα κινητοποιούν και θα εμπνέουν, η συλλογική απογοήτευση διευρύνεται.

Το αποτέλεσμα είναι η απομάκρυνση των πολιτών από την πολιτική. Η νέα γενιά, που δεν παρακολουθεί καν αυτό το πολιτικό θέατρο, οδηγείται μαζί με τους άλλους πολίτες στην αποχή, την απάθεια αλλά και την οργή, την απογοήτευση, την αίσθηση πως ζούμε σε μια χώρα χωρίς μέλλον.

Μια χώρα χωρίς αξιόπιστη κυβέρνηση, χωρίς ελπιδοφόρα αντιπολίτευση, χωρίς δημόσιο διάλογο, χωρίς πολιτική δράση, ούτε καν ως διαμαρτυρία.

Καθώς η πολιτική αντικαθίσταται από την επικοινωνία και ασκείται με όρους διαφήμισης, λείπει ο πολιτικός λόγος και η προοπτική να αλλάξει αυτή η στασιμότητα, ενώ ενισχύεται το αίσθημα πως «όλοι ίδιοι είναι».

Με την εγκληματικότητα να έχει πάρει νέες διαστάσεις –είναι απίστευτο πόσο συχνές είναι οι γυναικοκτονίες– χρειάζεται νέος εθνικός σχεδιασμός που θα έχει στρατηγικό στόχο την ασφάλεια των πολιτών και την κοινωνική ομαλότητα.

Σε μια περίοδο που η πανδημική κρίση επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τη χρόνια οικονομική κρίση και επιπρόσθετα έχει πλήξει σοβαρά τον κοινωνικό ιστό, χρειάζεται σημείο νέας αφετηρίας. Τα παλιά χρεοκόπησαν… όπως και η χώρα.

Με το χρέος στο 130% του ΑΕΠ οδηγηθήκαμε στο Μνημόνιο. Τώρα που υπερβαίνει το 215%, η προοπτική είναι πιο ζοφερή. Η Ελλάδα είναι πάντα μια χρεοκοπημένη χώρα και οι πολιτικές δυνάμεις της, αντί να κινητοποιηθούν για την αντίστροφη μέτρηση με πορεία προς την ανάπτυξη, κρύβουν τα σκουπίδια τους κάτω από το χαλί – με τη συνδρομή του μιντιακού συστήματος.

Για όσους αγωνιστήκαμε χρόνια ολόκληρα για μια καλύτερη χώρα, η θλίψη και η απογοήτευση δεν είναι λύση.

Πάνω από ένα εκατομμύριο πολίτες τα τελευταία χρόνια απομακρύνθηκαν από τις κάλπες, ωστόσο χιλιάδες νέοι εθελοντές σε στιγμές καταστροφής δείχνουν πως δεν αποσύρθηκαν και από την πολιτική, που όμως απαιτεί νέους δρόμους.

Προφανώς η παραίτηση οδηγεί στην ήττα και ένα νέο ξεκίνημα απαιτεί πάνω από όλα ειλικρίνεια μαζί με το θάρρος της αυτοκριτικής – να δούμε τι δεν πήγε καλά όλα αυτά τα χρόνια.

Πάνω από όλα να επαναφέρουμε τρόπους πολιτικής δράσης, να επινοήσουμε την ίδια την πολιτική από την αρχή, να αναζητήσουμε νέες ιδέες και να ψηλαφίσουμε νέα οράματα.

Να πούμε πάνω από την καμένη πολιτική γη πως δεν τελειώσαμε, είμαστε εδώ, έτοιμοι για ένα νέο ξεκίνημα, μια νέα αρχή που θα μετατρέψει τα καμένα δάση σε νέα δέντρα με καρπούς, τους εφιάλτες σε νέα όνειρα, την οργή και την απογοήτευση σε δημιουργία.

Να δηλώσουμε με νέες συλλογικότητες πως είμαστε εδώ, απογοητευμένοι μεν, αλλά όχι νικημένοι.

«Κάτι δεν πήγε καλά, πρέπει να ξαναρχίσουμε», όπως θα έλεγε ο Θάνος Μικρούτσικος.

*Επικεφαλής της περιφερειακής παράταξης «Ανεξάρτητη Αυτοδιοίκηση Αττικής», νομάρχης και περιφερειάρχης Αττικής (2003-2014)

Μοιραστείτε το !